Ben, çağdaş tarihin bir çok okumaz veya başka türlü, ve ne zaman yapmak, genellikle politik ekonomi alanında bulunmaktadır. burs ve Eric Hobsbawm ve akıl olarak mutlu son yıllarda, örneğin, var. Ama hep geçmişi beni çarptığı nasıl mükemmel vizyonunun zaman mesafeden olabilir. O kadar daha yakın olup olmadığını ve bu yüzden JD Legge kitabında benim tek eleştiri bağışlayıp, Sukarno – Bir Siyasi Biyografi, genel onun eksikliğidir. Legge 1972 ve kitap yayınladı ki bugün var gez açıkladığınız 35 yıllık lüks yoktu.
JD Legge biyografisi çizelgeleri yaşam ve Sukarno kariyer karmaşık ayrıntılı olarak. Özellikle güçlü iç entrika ve tekerlekli Endonezya siyasi elit arasında başa açıklanıyor. Sukarno bir yirminci yüzyılın önde gelen siyasi figürleri olarak sunulur. Sukarno onları teşvik olmasaydı kimse, o dönem “Üçüncü Dünya” ve “Non-Bağlantısızlar” hatırlama bu şüphe olursa, yıllardır dünya ve belki de hakkında düşünce yapısı bakımından hala yok, muhtemelen mevcut olmazdı. Eski dışarı 1955 Bandung konferansı, hangi Sukarno barındırıldığını ve devam girişimleri Endonezya cumhurbaşkanı içeren ikinci dışarı çıktı. yüzyılda da aslında altını olduğu için Ayrıca Sukarno’s önemini ona 250.000 kişi cinayete neden deviren darbenin ardından, cumhurbaşkanı kendisi son yıllarda ortaya canlı ve doğal bir ölüm izin iken. Legge Sukarno kapısına Bu ölümlerle ilgili nihai sorumluluk döşeme kısa, durur ve ne de darbe için cumhurbaşkanının ilişki hakkında emin olabilirsiniz. Doğru, o bir sonucu olarak güç kaybetti, ancak hayatının kapılmadı. O, haysiyeti çoğunu kaybetti ama böyle saygın bir figür olarak kaldı sonra siyasete o alıkonan 50 yaşında bir kukla durum en azından ölümüne kadar.
Bir nokta Legge underplays Ancak, Sukarno siyasetine ve kaçınılmaz olarak gevşek ittifaklar hem tanımlamak ve teşvik aranan pragmatizm temelini oluşturmuştur milliyetçilik arasındaki ilişki nedir. Özellikle Böyle Sukarno girişimi NASAKOM, sorumlu sonuçta ve darbe presipite bile katliam neden için olabilir.
Sukarno neredeyse yüzyıl kadar eski, Haziran 1901 yılında Doğu Java doğumlu ediliyordu. Babasının bir öğretmen var iken Legge, Singharaja, Bali buluştu ailesi hakkında ilginç bir nokta yapar. Baba Cavaca, aristokrat priyayi sınıfının bir üyesi, ama annesi ve hatta Müslüman Balinese oldu. Ben Bali ve Singharaja ve Doğu Java ve tam bu yerlerde arasındaki temel farklılıklar, gerek kültürel ve dini, takdir ziyaret etmiştir. Ve yine, bu karışık soy oradan sürekli olarak tanımlayan bir ideoloji olarak milliyetçilik benimsenen bir rakam doğdu. Ama başından beri ve belki de arka plan nedeniyle, bu fark köprü ile birlik oluşturmak için çalışan bir syncretic milliyetçilikti.
Başlangıçta tabii ki bu milliyetçiliğin Hollanda sömürge yönetiminden muhalefet üzerinden tanımlandı. Bu makamlar ile çatışma içine genç Sukarno getiren bir milliyetçilik, hapis ve sürgün dönemlerinde neden oldu. Hiçbir şey burada garip. Yirminci yüzyılın harici çıkartılan sömürge yönetimine karşı mücadele gibi rakamlar doludur. İkinci Dünya Savaşı’nda, Sukarno, Laurel Filipinler gibi, Japon işbirliği. Ama kuzey Defne ise sonuç olarak dernek tarafından Sukarno 1945 yılında bağımsız Endonezya cumhurbaşkanı buldu rezil oldu. Ve burada, belki de nerede milliyetçi ideoloji, dışarı zorunlu aslında pragmatik gelmiş oluyordu.
bir ideoloji olarak milliyetçilik iddiaları tek bir kimlik ya da kültür, çoğunlukla dil ya da din tarafından tanımlandığı ifade eder. Ve gerçek şu ki aslında ideoloji varsayar homojenlik ekran hemen hemen hiçbir ülke bu rağmen. Bu nedenle kapasite ile belirtilen amacı doğrudan aykırı olarak özel bir güç olmak zorunda. Böylece milliyetçilik kaçınılmaz olarak tanımlamak en kolay ve yayımlamak ne, daha doğrusu tam olarak ne olduğunu tanımlamak daha değil karşı tarafından bir ideolojidir. Biz sadece sözde milliyetçi partiler ve çağdaş Avrupa hareketlerinin gündemlerinin düşünmek zorunda ve nasıl muhalefet etrafında kristalize. Britanya’da sahip İngiltere Bağımsızlık Partisi, UKIP, milliyetçi olup Avrupa Birliği karşı çıkıyor çünkü. Bu göç karşı çıkıyor çünkü biz Ulusal Cephe, milliyetçi var. Liste uzun bir olabilir. Yani milliyetçilik sık sık ne ziyade üzerinden değil biz ne ilişkin olarak tanımlanması gerekir.
Eğer bir ülkede tabi sömürge kural yaşıyorsanız, kesinlikle kolay bağımsızlık ve öz-yönetim kavramları etrafında milliyetçilik tanımlamaktır. Bunlardan biri şeylerin Ancak kaldırılır milliyetçilik tanımlanan odak sağlanmıştır. bağımsız bir millet için bir ideoloji olarak devam etmek için ise, değiştirmeniz gerekir, tek seçenek o devlet ibadete yükselmiş, ulusal bir din durumunu neredeyse olmak içindir. Kuzey Kore Kim Il Sung Extremis bu rota oldu. Ama bir ülke olarak Endonezya gibi büyük, sosyal uygunluk bu rota sağlanmıştır asla gerektirir.
Yani Sukarno yayılmacı bir devlet ideolojisi, girişimleri siyasi ideoloji ve din arasında koalisyonlar oluşturmak için birleştiğinde olarak milliyetçilik sürdürebilir diğer yol aldı. Yayılmacı eğilim Batı Irian birleşmesiyle Endonezya’ya götürüldü. Ayrıca Malezya Federasyonu kurulması için Sukarno itirazına yol açan ve böylece Borneo savaş birkaç yıl. Bu milliyetçilik led artırma, Suharto altında, Doğu Timor işgali aynı gerek genişleme söylenebilir. Buradaki nokta dış pozisyonlar için iç siyasi kimlik tanımlamak için kabul vardır.
Aynı zamanda bir dış odak teşvik olarak, ittifaklar ve koalisyonlar dahili oluşturmak için dikilmiş olmalıdır birlik bir görünüş en azından. Sukarno’s NASAKOM böyle bir girişim, bir girişim birleştirmekti Nasionalisme, Agama ve Komunisme, Milliyetçilik, Din ve Komünizm. Ve böylece Endonezya Komünist Partisi, PKI, sonuç her zaman bir problem olacağını bir denklemin bir parçası, soğuk savaş aynı anda her yerde ve Çin’in yakınlık verildi. Bu tür bir katkı birliği dışarı yaratmanın zorluğu irdelediğimizde, sonra dış odak korumak için gereken milliyetçiliği için teşekkür ederiz. No milliyetçi gündemi küresel vardır ideolojik farklılıklar karşısında kesebilir. Sukarno’s durumda, etkili Soğuk Savaş kazandı. Iç gerilimler çözülecek ve Endonezya davası vardı, o askeri eylem yol, 250.000 komünist sempatizanları ve katliam yolunda var herkesten ve Suharto altında başlangıçta Batı yanlısı hükümetin ortaya çıkışı.
Ama Sukarno milliyetçiliğini bu yetersiz sonu rağmen, JD Legge başarılarından bize hatırlatıyor. Modern Endonezya Sukarno liderliği ve vizyonu çerçevesinde ortaya çıkmıştır. bölgenin siyaset ve yüzyılın kendisine etkilenmiştir. Ve o dünyanın en kalabalık ülke lideri için yirmi yılda oldu. Kesinlikle o büyük bir rakam, ama, syncretic milliyetçilik kullanımı nedeniyle, o siyasal düşünce ve bu yüzden, belki de bir katkıda bulunuyor, nüfuzunu onunla öldü değildi. JD Legge’s Sukarno – A Siyasi Biyografisi bu hayat ve kariyer bir muhteşem, bilimsel ve ölçülebilir hesabıdır.

I don’t read a lot of history, contemporary or otherwise, and when I do, it is usually in the area of political economy. In recent years, for instance, I have delighted at the scholarship and intellect of Eric Hobsbawm. But what always strikes me about history is how perfect our vision can be from the distance of time. Not so if you are closer, and so I can forgive J. D. Legge my single criticism of his book, Sukarno – A Political Biography, which is its lack of overview. Legge published the book in 1972 and so did not have the luxury of 35 years of clarifying hindsight that we have today.

J. D. Legge’s biography charts the life and career of Sukarno in intricate detail. Particularly strong are the descriptions of the internal machinations and wheeler dealing amongst the Indonesian political elite. Sukarno is presented as one of the major political figures of the twentieth century. If anyone should doubt this, then recall that the terms “Third World” and “Non-Aligned”, terms that structured our thinking about the world for decades and perhaps still do, would probably not have existed if Sukarno had not promoted them. The former arose out of the 1955 Bandung conference, which Sukarno hosted, and the latter out of continued initiatives involving the Indonesian president. Furthermore Sukarno’s significance for the century is also underlined by the fact that the aftermath of the coup that ousted him led to the murder of 250,000 people, while the president himself was allowed to live out his last years and die a natural death. Legge stops short of laying the ultimate responsibility for these deaths at Sukarno’s door, and neither can he be certain about the president’s relation to the coup. True, he lost power as a result, but he did not lose his life. He lost most of his dignity, but remained such an esteemed figure after 50 years in politics that he retained at least a figurehead status up to his death.

A point that Legge underplays, however, is the relationship between the nationalism that formed the basis of Sukarno’s politics and the pragmatism that sought inevitably loose alliances to both define and promote it. One such Sukarno initiative in particular, NASAKOM, may have been responsible ultimately for precipitating the coup and even causing the slaughter.

Sukarno was almost as old as the century, being born in June 1901 in East Java. Legge makes an interesting point about his parents, who met in Singharaja, Bali, while his father was a teacher there. The father was Javanese, a member of the aristocratic priyayi class, but his mother was Balinese and not even a Muslim. I have visited Bali and Singharaja and East Java and can fully appreciate the fundamental differences, both cultural and religious, between these places. And yet, from this mixed parentage there was born a figure who consistently espoused nationalism as a defining ideology. But from the start, and perhaps because of his background, it was a syncretic nationalism that tried to create unity by bridging difference.

Initially, of course, this nationalism was defined via opposition to Dutch colonial rule. It was a nationalism that brought the young Sukarno into conflict with the authorities, led to periods of imprisonment and exile. Nothing strange here. The twentieth century is full of such figures who struggled against externally-imposed colonial rule. In the Second World War, Sukarno, like Laurel in the Philippines, collaborated with the Japanese. But whereas to the north Laurel was eventually disgraced by the association, Sukarno found himself in 1945 the president of an independent Indonesia. And here, perhaps is where the nationalist ideology became, out of necessity, essentially pragmatic.

As an ideology, nationalism claims it expresses a single identity or culture, often defined by language or religion. And this despite the fact that there are almost no nations that actually display the homogeneity that the ideology assumes. It thus has the capacity to become an exclusive force in direct contradiction to its stated aim. Thus nationalism inevitably is an ideology that is easiest to define and promulgate by opposing what it is not, rather than defining precisely what it is. We only have to think of the agendas of the so-called nationalist parties and movements in contemporary Europe, and how they crystallize around opposition. In Britain, we have the United Kingdom Independence Party, UKIP, which is nationalist because it opposes the European Union. And we have the National Front, nationalist because it opposes immigration. The list could be a long one. So nationalism often must be defined in relation to what we are not, rather than via what we are.

If you live in a country subjected to colonial rule, it is surely easy to define nationalism around concepts of independence and self-government. One these things have been achieved, however, the focus that defined the nationalism is removed. If it is to continue as an ideology for an independent nation, it must change, one option is for it to be elevated to state-worship, almost to the status of a national religion. The North Korea of Kim Il Sung was this route in extremis. But in a country as vast as Indonesia, the social conformity this route requires could never have been achieved.

So Sukarno took the other route that can sustain nationalism as a state ideology, which was expansionism, coupled with attempts to create coalitions across political ideology and religion. The expansionist tendency led to the incorporation of West Irian into Indonesia. It also led to Sukarno’s opposition to the establishment of a Malaysian Federation and thus to several years of war in Borneo. It might be argued the same need for expansion to bolster nationalism led, under Suharto, to the invasion of East Timor. The point here is that the external positions are adopted in order to define internal political identity.

As well as promoting an external focus, alliances and coalitions must be erected internally to create at least a semblance of unity. Sukarno’s NASAKOM was such an attempt, an initiative to unite Nasionalisme, Agama and Komunisme, Nationalism, Religion and Communism. And so the Indonesian Communist Party, the PKI, was part of an equation whose result was always going to be a problem, given the ubiquity of the cold War and the proximity of China. When we consider the difficulty of creating unity out of such an admixture, we then appreciate the need for nationalism to retain its external focus. No nationalist agenda can cut across ideological differences that are global. In Sukarno’s case, effectively the Cold War won. The internal tensions had to be resolved and, in Indonesia’s case, it led to military action, the slaughter of 250,000 communist sympathisers and anyone else who got in the way, and the emergence of an initially pro-Western government under Suharto.

But despite this unsatisfactory end for Sukarno’s nationalism, J. D. Legge reminds us of his achievements. Modern Indonesia came into being under Sukarno’s leadership and vision. The politics of the region and of the century were influenced by him. And he was leader of one of the world’s most populous countries for over two decades. Certainly he was a great figure, but, because of his use of syncretic nationalism, he was not a contributor to political thought and so, perhaps, his influence died with him. J. D. Legge’s Sukarno – A Political Biography is a superb, scholarly and measured account of this life and career.

Ben ve geçmişi olan bir çok çağdaş veya başka okumaz zaman yapmam, genellikle politik ekonomi alanındaki. Son yıllarda, örneğin, ben burs ve Eric Hobsbawm ve zihin de mutluluk var. Ama ne zaman tarihi hakkında bana grev nasıl vizyonumuz zaman mesafeden olabilir mükemmel. O kadar eğer, yakın olduğunu ve bu yüzden JD Legge kitabında, Sukarno – A Political Biography, hangi bakış eksikliğine olduğu benim tek eleştiri bağışlayıp. Legge ve böylece bugün sahip gez açıkladığınız ile 35 yıllık lüks yoktu 1972 yılında kitap yayınladı.
JD Legge biyografisi hayatı ve Sukarno kariyer karmaşık ayrıntılı grafikleri. Özellikle güçlü iç mekanizmaları ve tekerlekli Endonezya siyasi elit arasında başa açıklanıyor. Sukarno bir yirminci yüzyılın önemli politik figürler olarak sunulmuştur. Eğer kimse, o dönem "Üçüncü Dünya" ve "Sigara" bu ve yıllardır dünya hakkında düşünme yapılandırılmış eğer Sukarno onları teşvik olmasaydı belki hala yapmak, belki de var olmayacaktı, terimler Bağlantısızlar çağırmak bu şüphesi olmasın. Eski Sukarno hangi barındırılan 1955 Bandung Konferansı,, ve devam girişimler Endonezya Cumhurbaşkanı içeren ikinci dışarı dışarı çıktı. Ayrıca aslında altını bir yüzyıl için Ayrıca Sukarno's önemi bu onu 250.000 kişi cinayete neden devirip darbe sonrasında, süre cumhurbaşkanı kendisi son yıllarda dışarı canlı ve doğal bir ölümle ölmek izin verildi. Legge Sukarno kapısında Bu ölümlerle ilgili nihai sorumluluk atma kısa ve durur ne de belirli bir darbe için cumhurbaşkanının ilişki ile ilgili olabilir. Gerçek, bir sonucu olarak güç kaybetti, ama hayatını kaybetmemiştir. O, onun onurunun en kaybetti ama böyle saygın bir rakam kaldı siyaset yılında en az ölümüne bir kukla durumu kadar az ki muhafaza 50 yıl sonra.
Bir nokta Legge underplays Ancak, milliyetçilik arasında Sukarno siyasetine ve kaçınılmaz olarak hem tanımlamak ve teşvik gevşek ittifaklar aranan pragmatizm temelinde kurulan ilişkidir. Özellikle böyle bir Sukarno girişimi NASAKOM, yapılmış ve nihayetinde darbe Hizlandirici bile katliam neden sorumlu olabilir.
Sukarno neredeyse yüzyıl kadar, Haziran 1901 yılında Doğu Java doğuyor eski. Babası bir öğretmen vardı Legge, kim Singharaja, Bali araya geldi anne ve babası hakkında ilginç bir noktası oluşturur. Babası, aristokrat priyayi sınıfının üyesi, ama annesi Balinese olarak olmasa bile bir Müslüman Cava oldu. Ben ve Bali ve Singharaja ve Doğu Java ziyaret etmiştir tamamen bu yerler arasında temel farklılıklar, hem kültürel ve dini, takdir. Ve henüz, bu karışık soy oradan kim sürekli tanımlayan bir ideoloji olarak milliyetçiliği benimseyen bir figür doğdu. Ama başlamak, ve belki de onun arka yüzünden itibaren, bu fark köprü birlik oluşturmak için çalışan bir senkretik milliyetçilik oldu.
Başlangıçta, elbette, bu milliyetçiliğin Hollanda sömürge yönetimine muhalefet ile tanımlanmıştır. Bu yetkililer, hapis ve sürgün dönemleri yol ile çatışma içine genç Sukarno getiren bir milliyetçilik oldu. Hiçbir şey burada garip. Yirminci yüzyılda olan dış mücadele gibi rakamlar dolu-sömürge kural koydu. İkinci Dünya Savaşı, Sukarno, Defne gibi Türkiye de, içinde Japon işbirliği. Ama kuzey Defne için ise sonunda dernek tarafından, Sukarno kendisini 1945 yılında bağımsız Endonezya başkanı bulundu rezil oldu. Ve burada, belki de burada milliyetçi ideoloji gereği, çıkış, özünde pragmatik oldu.
Bir ideoloji olarak milliyetçilik tek bir kimlik ya da kültür, çoğu dil ya da din tarafından tanımlanan ifade iddia ediyor. Ve orada hemen hemen hiçbir ülke aslında ideoloji olduğu varsayılmaktadır Homojenizasyon görüntüleyen Aslında bu rağmen. Böylece kendi belirtilen amacı doğrudan çelişki özel bir güç olma kapasitesine sahiptir. Böylece milliyetçilik kaçınılmaz kolay olduğunu tanımlamak ve yayımlamak ne değildir, değil tanımlayarak daha karşı tarafından bir ideoloji olduğu tam olarak nedir. Sadece sözde milliyetçi partiler ve çağdaş Avrupa hareketlerini denilen gündemlerini düşünmeye ve ne de muhalefet etrafında kristalize. Çünkü Avrupa Birliği karşı çıkıyor İngiltere, biz İngiltere Bağımsızlık Partisi, UKIP olan milliyetçi olup olmadığını. Var ve bunun Ulusal Cephe, milliyetçi çünkü göç karşı çıkıyor. Uzun bir liste olabilir. So milliyetçilik çoğu ne değildir ile ilgili olarak değil, üzerinden tanımlanması gerekir biz ne olduğunu.
Eğer bir ülke maruz kalan sömürge yönetimi için yaşamak, bu kesinlikle bağımsızlık ve öz kavramları etrafında milliyetçilik hükümet tanımlamak kolaydır. Bir bunları Ancak, odak bu milliyetçilik tanımlanan çıkarıldığında elde edilmiştir. Için durumuna yükselmiş olması Eğer bağımsız bir ulus için bir ideoloji olarak devam etmesi, bu değiştirmeniz gerekir, bir seçenek olduğunu-ibadet, ulusal bir din durumu neredeyse. Kuzey Kore Kim Il Sung Extremis bu rota oldu. Ama bir ülkede Endonezya, bu rota elde edilmiştir asla gerektirir sosyal uyum gibi geniş.
So Sukarno bu olan yayılmacı bir devlet ideolojisi, girişimleri siyasi ideoloji ve din arasında koalisyonlar oluşturmak için birleştiğinde olarak milliyetçilik sürdürmek için başka yol izledi. Yayılmacı eğilim Batı Irian ile birleşmesiyle için Endonezya içine götürdü. Ayrıca Malezya Federasyonu'nun kurulmasına Sukarno muhalefeti ve böylece Borneo savaş birkaç yıl yol açtı. It, Suharto altında, Doğu Timor işgali için genişleme aynı ihtiyacı milliyetçilik liderliğindeki artırma savundu olabilir. Noktası burada amacıyla iç siyasal kimliğini tanımlamak için dış pozisyonları kabul olmasıdır.
Gibi harici bir odak, ittifaklar ve koalisyonlar oluşturmak için teşvik içten dikilmiş olmalıdır birlik bir görünüş en azından. Sukarno's NASAKOM böyle bir girişim, Nasionalisme, Agama ve Komunisme, Milliyetçilik, Din ve Komünizm birleştirmek için bir girişimi oldu. Ve böylece Endonezya Komünist Partisi, PKI olan sonuç her zaman bir sorun olacağını bir denklemin parçası, Soğuk Savaş'ın aynı anda her yerde ve Çin yakınlığı verildi. Bu tür bir katkı dışında birlik oluşturmanın zorluğu göz önüne geldikten sonra, biz dış odak korumak için milliyetçiliği için ihtiyaç teşekkür ederiz. Hiçbir milliyetçi gündemini ideolojik farklılıklar arasında küresel vardır kesebilir. Sukarno's durumda, etkili Soğuk Savaş kazandı. Iç gerilimler çözülmesi ve vardı, Endonezya's durumda, askeri eylem yol, 250.000 komünist sempatizanları ve herkesten bir katliamı kim şekilde ve Suharto altında başlangıçta Batı yanlısı hükümetin ortaya çıkışı var.
Ama Sukarno milliyetçiliğini bu yetersiz sonuna rağmen, JD Legge başarılarından bize hatırlatır. Modern Endonezya Sukarno liderliği ve vizyonu çerçevesinde varlığı başladı. Bölgenin siyaset ve yüzyılın kendisine etkilenmişti. Ve o biri için dünyanın en kalabalık ülke lideri olarak iki yıl boyunca. Kesinlikle o büyük bir rakam, ama, senkretik milliyetçiliğin onun kullanımı yüzünden, o siyasi düşünce ve böylece, belki de bir yardımcı olmadığını, nüfuzunu onunla öldü. JD Legge's Sukarno – A Political Biography bu hayatı ve kariyeri bir, bilimsel ve mükemmel ölçülen hesabıdır.

I don’t read a lot of history, contemporary or otherwise, and when I do, it is usually in the area of political economy. In recent years, for instance, I have delighted at the scholarship and intellect of Eric Hobsbawm. But what always strikes me about history is how perfect our vision can be from the distance of time. Not so if you are closer, and so I can forgive J. D. Legge my single criticism of his book, Sukarno – A Political Biography, which is its lack of overview. Legge published the book in 1972 and so did not have the luxury of 35 years of clarifying hindsight that we have today.

J. D. Legge’s biography charts the life and career of Sukarno in intricate detail. Particularly strong are the descriptions of the internal machinations and wheeler dealing amongst the Indonesian political elite. Sukarno is presented as one of the major political figures of the twentieth century. If anyone should doubt this, then recall that the terms “Third World” and “Non-Aligned”, terms that structured our thinking about the world for decades and perhaps still do, would probably not have existed if Sukarno had not promoted them. The former arose out of the 1955 Bandung conference, which Sukarno hosted, and the latter out of continued initiatives involving the Indonesian president. Furthermore Sukarno’s significance for the century is also underlined by the fact that the aftermath of the coup that ousted him led to the murder of 250,000 people, while the president himself was allowed to live out his last years and die a natural death. Legge stops short of laying the ultimate responsibility for these deaths at Sukarno’s door, and neither can he be certain about the president’s relation to the coup. True, he lost power as a result, but he did not lose his life. He lost most of his dignity, but remained such an esteemed figure after 50 years in politics that he retained at least a figurehead status up to his death.

A point that Legge underplays, however, is the relationship between the nationalism that formed the basis of Sukarno’s politics and the pragmatism that sought inevitably loose alliances to both define and promote it. One such Sukarno initiative in particular, NASAKOM, may have been responsible ultimately for precipitating the coup and even causing the slaughter.

Sukarno was almost as old as the century, being born in June 1901 in East Java. Legge makes an interesting point about his parents, who met in Singharaja, Bali, while his father was a teacher there. The father was Javanese, a member of the aristocratic priyayi class, but his mother was Balinese and not even a Muslim. I have visited Bali and Singharaja and East Java and can fully appreciate the fundamental differences, both cultural and religious, between these places. And yet, from this mixed parentage there was born a figure who consistently espoused nationalism as a defining ideology. But from the start, and perhaps because of his background, it was a syncretic nationalism that tried to create unity by bridging difference.

Initially, of course, this nationalism was defined via opposition to Dutch colonial rule. It was a nationalism that brought the young Sukarno into conflict with the authorities, led to periods of imprisonment and exile. Nothing strange here. The twentieth century is full of such figures who struggled against externally-imposed colonial rule. In the Second World War, Sukarno, like Laurel in the Philippines, collaborated with the Japanese. But whereas to the north Laurel was eventually disgraced by the association, Sukarno found himself in 1945 the president of an independent Indonesia. And here, perhaps is where the nationalist ideology became, out of necessity, essentially pragmatic.

As an ideology, nationalism claims it expresses a single identity or culture, often defined by language or religion. And this despite the fact that there are almost no nations that actually display the homogeneity that the ideology assumes. It thus has the capacity to become an exclusive force in direct contradiction to its stated aim. Thus nationalism inevitably is an ideology that is easiest to define and promulgate by opposing what it is not, rather than defining precisely what it is. We only have to think of the agendas of the so-called nationalist parties and movements in contemporary Europe, and how they crystallize around opposition. In Britain, we have the United Kingdom Independence Party, UKIP, which is nationalist because it opposes the European Union. And we have the National Front, nationalist because it opposes immigration. The list could be a long one. So nationalism often must be defined in relation to what we are not, rather than via what we are.

If you live in a country subjected to colonial rule, it is surely easy to define nationalism around concepts of independence and self-government. One these things have been achieved, however, the focus that defined the nationalism is removed. If it is to continue as an ideology for an independent nation, it must change, one option is for it to be elevated to state-worship, almost to the status of a national religion. The North Korea of Kim Il Sung was this route in extremis. But in a country as vast as Indonesia, the social conformity this route requires could never have been achieved.

So Sukarno took the other route that can sustain nationalism as a state ideology, which was expansionism, coupled with attempts to create coalitions across political ideology and religion. The expansionist tendency led to the incorporation of West Irian into Indonesia. It also led to Sukarno’s opposition to the establishment of a Malaysian Federation and thus to several years of war in Borneo. It might be argued the same need for expansion to bolster nationalism led, under Suharto, to the invasion of East Timor. The point here is that the external positions are adopted in order to define internal political identity.

As well as promoting an external focus, alliances and coalitions must be erected internally to create at least a semblance of unity. Sukarno’s NASAKOM was such an attempt, an initiative to unite Nasionalisme, Agama and Komunisme, Nationalism, Religion and Communism. And so the Indonesian Communist Party, the PKI, was part of an equation whose result was always going to be a problem, given the ubiquity of the cold War and the proximity of China. When we consider the difficulty of creating unity out of such an admixture, we then appreciate the need for nationalism to retain its external focus. No nationalist agenda can cut across ideological differences that are global. In Sukarno’s case, effectively the Cold War won. The internal tensions had to be resolved and, in Indonesia’s case, it led to military action, the slaughter of 250,000 communist sympathisers and anyone else who got in the way, and the emergence of an initially pro-Western government under Suharto.

But despite this unsatisfactory end for Sukarno’s nationalism, J. D. Legge reminds us of his achievements. Modern Indonesia came into being under Sukarno’s leadership and vision. The politics of the region and of the century were influenced by him. And he was leader of one of the world’s most populous countries for over two decades. Certainly he was a great figure, but, because of his use of syncretic nationalism, he was not a contributor to political thought and so, perhaps, his influence died with him. J. D. Legge’s Sukarno – A Political Biography is a superb, scholarly and measured account of this life and career.

Tags: Biyografi, Legge, Milliyet, Politics, Revisited, Sukarno, tarafndan
Posted in Politics | No Comments »